"Ga buiten een beetje studeren." Dat waren de laatste woorden die Yannick*, een 12-jarige jongen, van zijn moeder te horen kreeg. Schoorvoetend ging hij naar buiten want hij wilde geen ruzie met haar maken. Yannick en zijn moeder leefden alleen in een klein huisje. Zijn vader had hen al lang geleden verlaten. "Gelukkig maar", zegt Yannick "want hij sloeg me vaak en ook mijn moeder." Yannick en zijn moeder, die een handicap had waardoor ze niet goed kon lopen, waren een sterk team om het hoofd te bieden aan de moeilijkheden van elke dag.
Yannick herinnert zich dat zo gauw hij buiten was: "de aarde begon te beven en er was een afschuwelijk geluid". Dan stortte achter hem het kleine huisje in, waaronder zijn moeder begraven werd, niet in staat zichzelf te redden vanwege haar handicap.
Yannick was met afschuw vervuld en liep de straat op. Een tante nam hem onder haar hoede en hielp hem doorheen de eerste verschrikkelijke dagen. Zij sliepen buiten op straat en hadden zo goed als niets om te eten tot ze uiteindelijk hulp kregen in een noodhulpkamp.
Vier dagen geleden** kwam Yannick ten slotte terecht in het SOS Kinderdorp. Hij is erg teruggetrokken en observeert stilletjes wat er om hem heen gebeurt. Overdag gaat het vrij goed met hem, maar ’s nachts heeft hij nachtmerries die hem weer doen denken aan alles wat hij heeft meegemaakt. Hij beeft over heel zijn lichaam en soms moet hij zelfs braken.
De psychologen van SOS Kinderdorpen zorgen vanaf nu voor Yannick. Hij weet en voelt dat hij op een veilige plek is waar mensen zorg voor hem dragen. Maar nu voelt hij nog voornamelijk de pijn en de innerlijke leegte.
*De naam werd gewijzigd
**Tekst van 26 januari 2010