Nawal El Moutawakel
Nawal El Moutawakel (°1962) was de eerste Arabische moslimvrouw uit het Afrikaanse continent die olympisch kampioene werd.
Goud
Ze is net 22 wanneer ze in 1984 voor de 400 m horden goud haalt op de Olympische Spelen van Los Angeles. Het is een heel emotioneel moment. Zowel voor haar als voor de Marokkaanse bevolking, die zingend en dansend door de straten trekt.
Nawals grote inspirator is haar ruimdenkende vader, die een jaar eerder overleden is.
Hij stimuleert haar om kampioen te worden en beschermt haar tegen de lastercampagnes van de conservatieve islam.
Nawal zegt nee tegen die haat en kiest in haar geloof resoluut voor een vredevolle en verdraagzame invulling.
Nieuwe roeping
In 1986 neemt ze, vanwege aanslepende kwetsuren, afscheid van de topsport. Ze ontdekt een nieuwe roeping: actievoeren voor het verbeteren van de positie van de vrouw in de sport en de samenleving.
In 1989 wordt ze nationale atletiekcoach voor vrouwen én mannen. Ze tilt de vrouwenatletiek in de Arabische wereld uit de schaduw en brengt haar tot een hoger niveau. Voor haar is de sport het meest doeltreffende middel voor de integratie en de bevrijding van de Marokkaanse vrouw.
Nawal schopt het tot staatssecretaris voor Sport en Jeugd, wordt bestuurslid van de Internationale Atletiekfederatie, engageert zich voor Unicef en leidt een stichting voor alfabetisering.
“ Ik denk dat we kinderen moeten leren wat vergeving is en hopen op een betere toekomst.”
Positieve kracht
In 1998 roept ze alle Maghrebijnse en Afrikaanse vrouwen op om te gaan lopen. Haar optimisme werkt aanstekelijk. Ze gelooft vurig dat met sport negatieve krachten als armoede, drugs en geweld gecounterd kunnen worden. De vrouwenrace “Courir pour le Plaisir” wordt geboren, waarbij ze sport als model gebruikt voor sociale en economische ontvoogding van vrouwen en jongeren.
Rolmodel
Bij de 20ste verjaardag van haar olympische overwinning in 2004, stromen de straten vol met 16.000 vrouwen. Ze verzekert hen dat ze alleen al door hun aanwezigheid allemaal ‘winnaars’ zijn en roept hen op om de publieke ruimte te veroveren.
“Courir pour le Plaisir” wordt een symbool van solidariteit en een expressie van het recht voor vrouwen op vrijheid en gezondheid. Onder haar impuls komt er voor meisjes ook in de scholen meer aandacht voor sport, burgerschap, vrouwelijke hygiëne, gezondheid en voedingsleer. Zo krijgen jonge vrouwen meer zelfvertrouwen, leren ze onafhankelijk denken en zelfredzaam worden.
Nawal El Moutawakel werd het rolmodel voor heel wat Afrikaanse en Arabische meisjes, niet alleen op het gebied van sport, maar ook wat betreft het verwerven van hun plek in de samenleving.
(Bron: Van Jesse Owens tot Lornah Kiplagat. Sporters met een missie van Guus van Holland & Raf Willems; 2008)