“Ik weet wat het is om alles achter te laten”

Michael
Michael
11 september 2017

Vier jaar geleden verliet Amin noodgedwongen zijn thuis in Aleppo, Syrië. Vandaag is hij begeleider in Hejmo, ons opvanghuis voor kindvluchtelingen in het Brusselse. Met die ervaring is hij een voorbeeld voor de kinderen van Hejmo.

Amin (28) behoorde tot de stroom van Syrische vluchtelingen die op zoek waren naar een veilige schuilplaats. Juni 2015 kwam hij in België toe. Hij kreeg opvang in Torhout en werd erkend als vluchteling.

Wilskracht

“Ik ben onderweg en in België door veel mensen geholpen en wil daar graag iets van teruggeven”, vertelt Amin. Het toont meteen de wilskracht waarmee hij zijn leven in België opnieuw opbouwt. "Ik wou zo snel mogelijk Nederlands leren. Want dat is cruciaal om werk te vinden. Ik heb lang via de VDAB gezocht. Zij boden me tijdelijke jobs in restaurants aan. Dat is eerbaar werk, maar ik wilde toch meer. Voor de oorlog was ik teamleider in de marketing van Nokia. Ik besloot zelf op zoek te gaan en solliciteerde voor misschien wel honderd jobs. Tot SOS Kinderdorpen me de kans gaf in Hejmo te gaan werken als begeleider.”

Als een vader

En zo spreekt Amin na twee jaar in België vlot Nederlands en is hij al een jaar aan het werk. Hij is erbij sinds de opening van Hejmo in augustus 2016:

“Ik help de kinderen en jongeren bij alles. Nederlands leren, school, hun hobby uitoefenen, koken... het hele pakket. Ik ben als een soort vader voor hen. Net als de andere begeleiders heb ik twee ‘aandachtskinderen’. Ik ben hun vertrouwenspersoon en volg hen van dichtbij op. Ik heb ook een speciale band met Amadou*, een jongen van twaalf. Hij heeft het moeilijk met zijn verleden en is soms heel boos. Ik heb veel met hem gepraat en overlegd, om hem te helpen zijn toekomst in België een plaats te geven. Mijn achtergrond helpt me daarbij: ik weet wat het is om alles achter te laten.”

Ik weet wat het is om alles achter te laten

Amin Haj Hamidi

Oost west, thuis best?

Denkt Amin nog veel aan Syrië, de thuis die hij achterliet? “Natuurlijk. Ik ben er weggegaan omdat er geen andere optie was. Ik vind het fijn om ervaring op te doen in de sociale sector hier, want ik denk dat mijn land bij de heropbouw ook veel hulp nodig zal hebben. Op een of andere manier wil ik daar ooit bij helpen. Wat niet wil zeggen dat ik nu al denk aan terugkeren. Zelfs als de oorlog er morgen stopt, zal het nog honderd jaar duren voor de schade is hersteld.”

Ondertussen is het leven in België goed, vindt hij. Hij heeft ook iemand leren kennen: de sociaal assistente die hem wegwijs hielp in het administratieve doolhof. “Ik heb nog nooit nare ervaringen gehad in dit land en veel mensen hebben me geholpen. Daarom vind ik het ook zo belangrijk om te werken. Ik wil mijn steentje bijdragen.”

100 kilometer in 24 uur

En Amin doet meer dan dat. Net voor de zomervakantie vroegen onze collega’s Tom en Michael of hij samen met hen de Dodentocht wou stappen: 100 kilometer in 24 uur, als symbool voor de route die hij en de kinderen van Hejmo hebben afgelegd. Daar moest Amin niet lang over nadenken: “honderd kilometer is moeilijk, maar ook weer niet, want het is hier tenminste veilig. We zullen kunnen eten en drinken onderweg. We moeten ons niet verstoppen voor politie. Dat was anders toen ik vanuit Syrië naar hier vluchtte. De Dodentocht is mijn kans om iets terug te doen.”

Bied kindvluchtelingen in België opnieuw een thuis en een toekomst.

Word sponsor
Lees meer artikels over: Belgische SOS projecten

Reacties

Ik word sponsor

en geef met maandelijks 20 euro minderjarige vluchtelingen in België opnieuw een thuis en een toekomst

Jouw rekeningnummer
Maandelijkse betaling via domiciliëring: Meer info
Opmerkingen