"Het werk van SOS geeft me meer voldoening dan eender welk loon"

Maya
Maya
29 mei 2017

Maya Yamaguchi is sinds vorige zomer financieel verantwoordelijke bij SOS Kinderdorpen. Ze stapte over van een hoge functie bij Deloitte en deelde haar verhaal met Flair.

Ik moest iets doen

‘Als Brusselaar werd ik tijdens de start van de recente migrantencrisis met mijn neus op de feiten gedrukt. Elke dag passeerde ik het vluchtelingenkamp. Honderden mannen, vrouwen én kinderen zonder thuis, zonder nutsvoorzieningen, zonder ook maar iets. Toen ik op het nieuws ook nog eens het beeld van Aylan Kurdi zag, het driejarige jongetje dat dood aanspoelde aan de kust van Bodrum, ging dat recht door mijn hart. Dat had mijn zoon kunnen zijn. Letterlijk. Hij was even oud en had net zo’n rood truitje en blauw broekje. Ik moest iets doen.’

Op zoek naar voldoening

‘Mijn ouders hebben altijd heel hard gewerkt en veel belang gehecht aan financiële zekerheid. Ze hadden allebei een hoge functie en vonden het belangrijk dat hun kinderen dezelfde kansen kregen. Toen ik na de lagere school geen idee had van wat ik wilde studeren, raadden ze me aan om voor handelswetenschappen te gaan. Op de middelbare school blonk ik uit, dus ook mijn universitaire studie liep eigenlijk van een leien dakje.

Na mijn opleiding kon ik meteen aan de slag op de auditafdeling van Deloitte. Vier jaar later kwam ik via een interne transfer op de afdeling mergers & acquisitions terecht. Een high-pressure afdeling met scherpe deadlines en belangrijke besprekingen. Ik maakte lange dagen, maar daar hield ik van. Het bedrijf bood me elk jaar een mooie promotie, waar ook een mooie opslag aan vasthing. Ik groeide en schopte het tot director, de laatste functie voordat je partner van het bedrijf kan worden.

Ik zat aan tafel met CEO’s en CFO’s van grote multinationals en sloot koersbepalende transacties af. Toen een concullega me op een avondje uit vroeg hoeveel transacties ik al had gedaan, kon ik geen antwoord geven, iets wat in deze business eerder ongewoon is. Thuis begon ik na te denken. Het moesten er minstens zestig zijn. Zestig bedrijfsomvormingen, dat is veel... Maar het gaf mij geen innerlijke voldoening.’

Mijn hart of mijn carrière

Daarom besloot ik rond die tijd als vrijwilliger aan de slag te gaan in de vluchtelingenkampen bij mij in de buurt. Daar stond ik dan, honderden zakken met kleren te sorteren in het depot. Natuurlijk vond ik dat nuttig werk, maar tegelijkertijd realiseerde ik me dat ik met al mijn competenties eigenlijk veel meer kon betekenen. Zo is voor mij de bal aan het rollen gegaan.

Via via vernam ik dat de ngo SOS Kinderdorpen in de nabije toekomst op zoek zou gaan naar een nieuwe financiële verantwoordelijke. Omdat ik zelf altijd een heel goede thuis heb gehad en kinderen me na aan het hart liggen, sprak dat goede doel me erg aan. Ik heb spontaan een motivatiebrief geschreven en de organisatie mijn cv gestuurd.

Omdat ze niet onmiddellijk op zoek waren naar een opvolger, duurde het even voordat ik uiteindelijk dat beslissende telefoontje kreeg: “We willen je graag de job aanbieden.” Woorden waar de meeste mensen een gat van in de lucht springen. Voor mij was het in eerste instantie vooral een dilemma: kies ik voor mijn carrière of volg ik mijn hart en geef ik een kwart van mijn loon, mijn auto, mijn smartphone, mijn werkzekerheid en mijn groeikansen op? Hoewel mijn ouders er niet zo gerust in waren, was de keuze voor mij gemaakt. Ik wilde meer betekenen voor de wereld, en dit was mijn kans.’

Echt iets betekenen

‘Oorspronkelijk zou mijn job zich vooral aan mijn bureau afspelen. Nu ik een paar maanden meedraai, besef ik dat het in de praktijk heel anders loopt. Niet omdat het moet, wel omdat ik het wil. Via begeleiders horen over kinderen en jongeren die verhalen meedragen waar de meesten van ons waarschijnlijk liever niets van af zouden weten, laat je niet onberoerd. Maar het heeft me alleen maar gemotiveerd om meer te doen en me ook in te zetten voor meer hands-on opdrachten.

Het bevestigt ook dubbel en dik dat ik de juiste keuze heb gemaakt. Nu draag ik echt iets bij. Horen dat een tiener die alleen met zijn broer uit Afghanistan vluchtte en hier woedend en droevig aankwam, na twee maanden zegt dat hij zich beter voelt omdat er nu iemand naar hem luistert en er voor hem is, geeft me meer voldoening dan eender welk loon, welke flashy wagen of welke topbespreking ook.’

Lees meer artikels over:

Steun maandelijks

en geef kinderen die er alleen voor staan opnieuw een thuis en een toekomst vanaf twaalf euro per maand.

Kies een bedrag
Ik steun
Uw gegevens

Meer info over Europese domiciliëring? Klik hier

Jouw rekeningnummer
Maandelijkse betaling via domiciliëring: Meer info
Opmerkingen