"Ook zij hebben het recht om kind te zijn"

Drie jaar geleden bezocht chef-kok Sofie Dumont het SOS Kinderdorp in Addis Abeba, Ethiopië. Zo geraakt door die ervaring, besliste ze om meter te worden van het Ethiopische jongetje Mihretu.

Tranen in de ogen

Voor Sofie Dumont het kinderdorp bezocht had, had ze er geen idee van hoe het er zou uitzien en wat de hulp van SOS Kinderdorpen concreet betekent. Sofie: ‘Vooraf weet je totaal niet wat je kan verwachten. Maar eigenlijk lijkt het kinderdorp heel erg op een echt dorpje, alleen is het volledig ommuurd. De 150 kinderen die er een nieuwe thuis kregen leven niet in grote luxe, maar ze hebben alles wat ze nodig hebben. Er zijn grote speeltuinen, verschillende schooltjes en een bibliotheek, en ze wonen in huisjes die ingericht zijn met een keuken, een salon en enkele kamers met stapelbedden.

In elk huisje verblijven zeven à acht kindjes met een zogenoemde ‘mum’, die voor hen zorgt tot ze achttien jaar zijn. Die mums zijn vast in dienst en beschouwen de kinderen echt alsof ze van hen zijn. Het is ongelooflijk hoe liefdevol de kindjes verzorgd worden. Bij het openingsdansje had de mum die ik ontmoette zelfs de tranen in haar ogen, zo fier was ze. En ook de kinderen zijn enorm respectvol naar hun mum toe.’

Maar voordat de kinderen opgevangen werden in het SOS Kinderdorp, zag hun leven er helemaal niet zo goed uit. Sofie: ‘Ze hebben geen geld, geen kleding, geen schoenen, krijgen meestal niet de kans om naar school te gaan …Kortom, ze hebben geen kansen voor de toekomst. Vaak hebben de kinderen ook geen ouders meer of waren hun moeder en/of vader niet meer in staat om voor hen te zorgen. Ze zijn verslaafd, te jong, te arm of hebben gewoon geen plaats meer in huis.

De 150 kinderen die er een nieuwe thuis kregen leven niet in grote luxe, maar ze hebben alles wat ze nodig hebben

Sofie Dumont

De poes heeft weer kleintjes, wat moeten we ermee doen? Dat gevoel krijg je. Als je door andere dorpjes rijdt, merk je ook dat de mensen gewoon in hutten leven. Baby’s in hun blootje, want luiers hebben ze niet, meisjes van drie à vier jaar die zware, dikke takken versleuren en kindjes die kilometers naar school stappen. Levensgevaarlijk, want er is geen straatverlichting, er zijn geen verkeersregels en de chauffeurs rijden er als gekken. Sommige kinderen overleven hun tocht naar school niet.

Een wereld van verschil

Daarom zijn de kinderen in het SOS Kinderdorp ook zo dankbaar, vindt Sofie. ‘Ze zijn zo fier als een gieter met een gewoon potlood, een verkreukeld blaadje papier en wat schamele bankjes. De kinderen krijgen echt alles wat ze nodig hebben, weliswaar heel basic, maar ze komen absoluut niets tekort. Gsm’s en iPads zijn er natuurlijk niet, maar vanaf de leeftijd van vijftien à zestien jaar volgen ze wel informaticalessen aan een computer. Ze worden helemaal klaargestoomd voor gelijk welke richting of job die ze later - als ze ouder zijn dan achttien- willen doen. Dat wil niet zeggen dat ze op hun achttiende meteen buitengezet worden. Er wordt voor hen gezorgd tot ze in staat zijn om hun eigen leven te leiden.

Ook heel mooi om te zien was hoe de mum alle foto’s bewaart van de afgestudeerde kinderen die er vroeger gewoond hebben. Je weet dus dat die kinderen ook daarna goed terechtkomen.’

Als je leest dat een kind zo enthousiast is over iets, geeft dat je een fantastisch gevoel.

Omdat ze met haar eigen ogen kon zien hoeveel de steun van SOS Kinderdorpen betekent voor de kinderen, besliste Sofie enkele maanden na haar reis om ook meter te worden van een kindje. Sofie: ‘Er zijn enorm veel kinderen die geholpen moeten worden. Ook hier, bij ons, maar mijn reis heeft me zo geraaktdat ik besloot om meter te worden van een kindje uit Ethiopië. Vooraf weet je niet of het een jongen of meisje zal worden, maar ik werd de trotse meter van het jongetje Mihretu. Zijn leeftijd weten we niet, omdat ze in die landen vaak de ouderdom niet kennen van de kinderen.’

‘Door meter te worden van Mihretu, krijgt hij nu zoveel meer kansen en kan hij opnieuw een toekomst uitbouwen. Voor ons is dat maar een klein bedrag, maar voor hem is het een wereld van verschil. Je blijft ook altijd op de hoogte van je petekindje. Zo stuurt de directeur van het kinderdorp regelmatig brieven over hoe hij evolueert en we krijgen ook brieven van Mihretu zelf. Zo schreef hij dat hij met zijn groep een berg beklommen had. Die bergtocht moet enorm zwaar geweest zijn, want er waren zelfs volwassenen die de top niet haalden. Mihretu had het toch volgehouden en zelfs iemand geholpen.

Als je leest dat een kind zo enthousiast is over iets, geeft dat je een fantastisch gevoel. Hij is ook superflink, altijd de eerste van de klas en hij wil echt iets maken van zijn leven. Hij is dan ook zeer dankbaar voor de kans die hij kreeg, want hij beseft maar al te goed wat er gebeurd is. Wij kunnen ons dat zelf niet voorstellen, niets of niemand meer hebben.’

Het meterschap is dus niet alleen een verrijking voor jezelf, maar voor heel je gezin

Je helpt écht

Daarom raadt Sofie iedereen aan om meter of peter te worden van SOS Kinderdorpen. Sofie: ‘Als je SOS Kinderdorpen steunt, doe je een heel goede daad. Je geld wordt goed besteed en je helpt er effectief iemand mee. Je maakt die persoon gelukkig, omdat je hem opnieuw een mooie toekomst geeft. Wat is dan dertig euro per maand?

Doordat je regelmatig op de hoogte gehouden wordt van het doen en laten van je petekind, sta je er ook heel dicht bij. Je krijgt niet het gevoel dat je zomaar wat geld geeft aan een organisatie. Je weet wat het kind meemaakt, wat zijn gevoelens zijn, wat er goed gaat en wat niet. Zo’n kaartje krijgen van je petekindje geeft een bijzonder gevoel, waardoor het meterschap toch ook heel persoonlijk wordt.’

Sofie vindt het ook belangrijk om haar dochter te betrekken bij het meterschap. Sofie: ‘Ik wil absoluut dat Grace hier iets van bijleert, en later zal ik haar ook meer vertellen over Mihretu. Aan een kind van drie en een half jaar kan je moeilijk vertellen dat iemand geen ouders meer heeft en dat wij hem helpen. Maar later wil ik absoluut dat Grace hiervan op de hoogte is, zodat ze ook een vrijgevig persoon wordt die graag mensen helpt. Ik kijk uit naar het moment dat ze kan schrijven, want dan kan ze ook zelf briefjes naar Mihretu sturen. Het meterschap is dus niet alleen een verrijking voor jezelf, maar voor heel je gezin.’

En ook de reis is volgens Sofie absoluut de moeite waard. Sofie: ‘Die reis was voor mij een ongelooflijk warme ervaring. Maar het lukt natuurlijk niet voor iedereen om zo’n verre reis te maken. Bezoek daarom zeker eens een kinderdorp in je buurt, want SOS Kinderdorpen is ook in België actief. In het SOS Kinderdorp Chantevent en het familiehuis l’Alouette verblijven ook kindjes van wie de ouders niet voor hen kunnen zorgen, door verslaving, financiële problemen … In het kinderdorp groeien ze op in een stabielere omgeving. Je ziet aan de kinderen dat ze al wat eegemaakt hebben, maar zij hebben er niet voor gekozen om in zo’n situatie terecht te komen. Daarom hebben ook zij het recht om in een goede omgeving op te groeien, gezond te eten, normaal te kunnen leven en kind te zijn, net zoals elk kind dat verdient.’

Ook jij kan het verschil maken voor één kind

Word meter of peter
Sharing is caring: