De carrièreswitch van Hilde Boeykens, directrice van SOS Kinderdorpen

Zo kwam ik in de wereld van communicatie
Hilde Boeykens: "Als kind droomde ik niet van de zakenwereld. Wat ik écht wilde, was kinderarts worden. Mijn vader was dorpsarts. Maar toen het tijd werd om een studiekeuze te maken, raadde hij me af om in zijn voetsporen te treden. Zijn engagement was enorm en elke patiënt die hij verloor, was voor hem ook een stukje sterven. Hij vond dat emotioneel erg zwaar, waardoor ik ben gaan twijfelen.

Uiteindelijk besliste ik om voor iets anders te kiezen: Toegepaste Economie. Na mijn studies kwam ik in de communicatiewereld terecht. Ik heb voor bedrijven gewerkt, merken opgebouwd, firma’s laten groeien. Het ging als vanzelf, en toch begon het zo rond mijn veertigste te knagen."

Was mijn werk écht wat ik wilde bijdragen aan deze wereld?

Hilde Boeykens, directrice van SOS Kinderdorpen

Welk voorbeeld wil ik zijn?
"Ik kreeg mijn kinderen vrij laat, en zij deden me stilstaan bij dingen die tot dan toe vanzelfsprekend geweest waren. Welk voorbeeld wilde ik voor hen zijn? Was mijn werk écht wat ik wilde bijdragen aan deze wereld? In die periode heb ik een eigen bedrijf opgestart, gespecialiseerd in interne veranderingscommunicatie. Ik had bedrijven zo lang geleerd om zichzelf goed te verkopen, om hun imago op te poetsen. Maar de binnenkant moet óók kloppen.

Op een gegeven moment kwam het project ‘Simon en Odil’ op mijn weg, een internetplatform voor langdurig zieke kinderen. Plots kwam die oude droom weer bovendrijven: met kinderen werken, met geëngageerde artsen praten, met dappere ouders. De voldoening die ik voelde, was zo anders dan de voldoening die ik had bij een zakelijke opdracht. Nadat het project afgelopen was, zei ik tegen mezelf dat ik meteen zou toehappen als ik ooit een meerwaarde kon betekenen voor een organisatie die zich inzette voor kinderen."

Geluk kan je een stukje sturen: als je echt iets wil, komt het op je weg

Hilde Boeykens

Headhunted
"Lang hoefde ik niet te wachten, plots stond een headhunterbureau voor de deur. Ik ben er niet bewust naar op zoek gegaan, maar volgens mij kan je geluk voor een stuk sturen. Als je iets écht wil, dan komt het wel op je weg. Toen ze me vroegen om directeur te worden van SOS Kinderdorpen België, ging ik meteen op zoek naar informatie. En hoe meer ik te weten kwam, hoe meer ik het wilde doen.

De ngo zet zich wereldwijd in voor kinderen die nergens heen kunnen, biedt hen een nieuwe thuis, bij een familie of dorp met andere kinderen, en daar worden die kwetsbare wezentjes sterke mensen. Het voelde goed, en ik heb zonder veel nadenken ‘ja’ gezegd."

Recht uit het hart
"Intussen werk ik er al een aantal jaar, en ik slaagde erin om de ngo veel bekender te maken, ook dankzij mijn communicatieskills. Ik zocht bekende ambassadeurs zoals Kim Clijsters, Ronny Mosuse en Vincent Kompany, die de lokale projecten bezochten en erover praatten in de media. We gebruiken niet zomaar hun naam, het moet écht recht uit hun hart komen. Gelukkig is dat ook zo. Dat geldt ook voor mij.

Ik zie door mijn werk mensen die niks hebben en toch veerkrachtig zijn. Terwijl wij allemaal verwend zijn en het gevoel hebben dat we al die rijkdom nodig hebben. Door daar een stuk van in te leveren, al is dat relatief, voel ik dat ik en mijn gezin weer kunnen verlangen naar iets, een droom kunnen uitbouwen. Een levensles die ik zonder die carrièreswitch misschien nooit geleerd had."

Sharing is caring: