Op vakantie met de kinderen van ons Belgisch kinderdorp

“Kinderen kiezen er zelf niet voor om bij hun ouders weg te gaan. Zelfs wanneer hun situatie allesbehalve een normale gezinssituatie is, blijven kinderen het liefst bij hun eigen mama en papa.” Max Vryens, SOS medewerker

Het SOS Kinderdorp Chantevent

In het SOS Kinderdorp Chantevent wonen kinderen tussen de 0 en de 18 jaar, die in hun eigen gezin niet meer veilig kunnen opgroeien. In augustus trokken de jongste kinderen van het kinderdorp op kamp naar Rochehaut, een pittoresk dorpje vlak bij de Franse grens, in de provincie Luxemburg. SOS medewerker Max Vryens ging een week mee op vakantie met de allerjongste bewoners van het kinderdorp.

Vertrek bij het ochtendgloren

Met zijn zessen zijn ze, de jongste bewonertjes van het SOS Kinderdorp Chantevent in Bande, nabij Marche en-Famenne. Om acht uur ’s morgens staan ze allemaal klaar op de parking van het kinderdorp om te vertrekkenrichting kamp. Sommigen erg stoer (‘ik ga mijn mami niet missen hoor!’), anderen al huilend. Hoe dan ook zal het voor iedereen een ervaring worden om nooit meer te vergeten. Ook voor mij.

Samen met Giorgio, de sociaal assistent die al 30 jaar in het kinderdorp werkt, verdelen we de kinderen over twee wagens. Later zal vrijwilliger Gaspard er ook nog bij komen.

Nathan, een deugniet van zes met het gezicht van een engel, roept nog even vanuit de andere auto dat hij er sneller dan mij zal zijn, en dan vertrekken we.

Waarom heb jij een baard?

De autorit van Bande naar Rochehaut, die uitsluitend langs kleine, groene wegen met scherpe bochten voert, duurt een dik uur en geeft de kinderen en mezelf wat tijd om elkaar beter te leren kennen. Of het geeft hen alles zins de tijd om me non-stop vragen te stellen als: “Waarom heb jij een baard?”, “Waarom heb jij een muts aan?”, “Wat is die koe zonder uier daar?”, enzovoort. Vragen waarop ik een zinnig antwoord probeer te geven zonder teveel in de lach te schieten.

Kinderen blijven het liefst bij hun eigen mama en papa

Max

Niet zomaar weeskinderen

De kinderen uit het kinderdorp zijn geen weeskinderen. Bijna allemaal hebben ze hun beide ouders nog, maar zijn ze omwille van andere redenen bij SOS verzeild geraakt. Dat is bijvoorbeeld zo bij Claire en Fiona.

Fiona is drie jaar en de jongste van het gezelschap: vertederend schattig, staal blauwe ogen en steeds aan de zijde van haar zusje Claire, die de rol van grote zus bijzonder ernstig neemt. Dat komt er eigenlijk op neer dat ze bijna een mini-mama is.

Zij werden door de jeugdrechter in Chantevent geplaatst, na advies van de sociaal assistent die nauw met het gezin samenwerkte.

Het meest schrijnend de aan die situatie is dat de kinderen er zelf niet voor kiezen om bij hun ouders weg te gaan. Zelfs wanneer hun situatie alles behalve een normale gezinssituatie is, blijven kinderen het liefst bij hun eigen mama en papa.

Het huisje

Eens aangekomen bij het huisje waar we de week zullen spenderen, is het eerste wat de kinderen opmerken het speeltuintje achterin. En dat is ook waar ze het merendeel van de week zullen rondhangen. Uiteraard met de nodige aanvaringen, want met twee schommels voor zes kinderen is het ook meteen duidelijk dat ons speeltuintje iets te klein is uitgevallen.

Een weinig efficiënte wasbeurt

Wanneer de kinderen hun bed in moeten, wordt het voor het eerst duidelijk dat sommigen toch een heel eigen aanpak vragen. We verdelen de zes kinderen onder ons drie en maken er elk twee klaar om hun bed in te gaan.

De tweeling Emma en Manon komen met mij mee. En dat is geen sinecure, want eerst wil Manon niet samen met haar zusje in de douche, dan moet haar zusje er wel weer bij. Emma wil zich dan weer helemaal zelf wassen,wat leidt tot een erg natte badkamer en een weinig efficiënte wasbeurt. Na dat ze dan nog elk hun eigen handdoek hebben gevonden (erg belangrijk!) zijn ze uiteindelijk toch klaar om na een verhaaltje hun bed in te gaan. En dat lukt wonderwel.

Ik hoop dat we snel terug samen kunnen wonen.

SOS kindje

Opstaan, gaan slapen, opstaan, gaan slapen, …

Voor Mathis, een jongen van zeven jaar, lukt dat niet zo goed. Die avondstaat hij twee uur lang herhaaldelijk op uit zijn bed, komt tot aan de deur en gaat pas terug slapen wanneer we met hem naar zijn kamer gaan. En soms kan hij dat erg moeilijk verkroppen. De enige oplossing is voor zijn deur op wacht staan, wat Giorgio van dan af ook elke avond doet.

Mathis staat niet zomaar op uit bed. De kinderen in onze kinderdorpen hebben vaak heel wat meegemaakt. Soms keken hun ouders niet naar hen om, waren ze er niet als de kinderen hen nodig hadden, … Dan is het voor kinderen erg moeilijk om zich veilig te voelen. Alleen gaan slapen opeen nieuwe plek helpt daar natuurlijk niet bij. De beste methode om Mathis kalm te krijgen is dan dicht bij hem te blijven.

Kinderen hebben willen weten hoe hun wereld in mekaar steekt. Erg creatieve kinderen doen dat nog meer.

Max

MacGyver

En zo zijn er nog wel wat gebeurtenissen die dit kamp tot een erg unieke ervaring maken. Zo wordt het duidelijk dat de kleine Marco, een jongetje van net geen zes jaar, later best ingenieur wordt.

Want eenmaal in bed, begint hij rigoureus alles wat hij kan vinden uit een te halen of op te vullen: de keitjes van het terras gaan de wc in, twee tubes tandpasta worden door midden geknipt, de batterijen verdwijnen uit de afstandsbediening, enzovoort… We noemen hem daarom ook wel de kleine Mac Gyver.

Dat ontdekken is trouwens heel erg normaal. Kinderen hebben er nu eenmaal nood aan te weten te komen hoe hun wereld in mekaar steekt. Erg creatieve kinderen doen dat nog meer. En ik denk dat het wel duidelijk is dat Marco erg creatief is…

Rollercoaster

De hele week werd uiteindelijk een rollercoaster van emoties. Heel veel lachen, soms streng zijn, vaak emotioneel worden bij de vele kleine verhaaltjes. Vooral die ene keer, toen de kinderen brieven mochten schrijven naar het thuisfront.

Moeilijk, want waar waren ze nu juist thuis? Bij hun mami in het kinderdorp? Of bij de ouders die niet meer voor hen konden zorgen? Ik schreef de brief voor Claire aan haar ouders. Die ging zo: “Mama en papa,het is hier heel fijn. Ik zorg heel goed voor Fiona. We missen jullie. Ik hoop dat we snel terug samen kunnen wonen. Liefs, Claire.”

Vertederend mooi, in alle eenvoud. Want wie weet of Fiona en haar zusje ooit nog terug naar huis kunnen?

Wil u de kinderen uit het kinderdorp Chantevent ook volgend jaar terug een spetterend kamp geven?

Doe een gift
Related stories