Bonny: geboren in onveiligheid, opgegroeid zonder haar zussen

Bonny (22) kwam ter wereld in een onveilige thuissituatie. Haar moeder kampte met een zware drugsverslaving en kon niet voor haar zorgen. “Ik ben verslaafd geboren,” vertelt ze. Een uithuisplaatsing was onvermijdelijk. Terwijl haar zussen samen opgroeiden in een instelling, vond Bonny een warm thuis bij een pleeggezin. Heel haar jeugd balanceerde ze tussen veiligheid en het gemis van haar zussen.

In het diepe gegooid

Opgroeien in de jeugdhulp lijkt in niets op opgroeien in een gewoon gezin. "Je wordt als kind ergens neergezet," vertelt Bonny. "Dat is enorm overweldigend. Pas veel later snap je écht wat er met je gebeurd is." Zelf trof ze het. Ze kwam terecht in een liefdevol pleeggezin waar ze zich gedragen voelde, gezien. "Ik kreeg liefde, eten, een bed... alles wat een kind nodig heeft." Maar onder die warmte schuurde iets: het gemis van haar familie.

De gewone dingen

Dat gemis zit niet in de grote momenten, getuigt Bonny. Integendeel. "Zelfs ruzie maken met mijn zussen, dat heb ik nooit kunnen doen," zegt ze. "Dat klinkt misschien dom, maar net dát zijn de dingen die je mist. De alledaagse, banale dingen." Ze zag haar zussen af en toe, maar nooit vaak genoeg. "Niet elke week, niet elke maand. Veel te weinig gewoon." De momenten die ze wél samen hadden, werden goud waard. Ze legden ze vast op een Nintendo, met foto's en spraakberichten. "Drie kiekens zonder kop waren we, onnozel zingend en gillend. Maar dat waren dé belangrijkste momenten." Tot vandaag luistert ze die opnames met haar zussen terug.

Veilig opgroeien: nodig, maar niet genoeg

Het besef van wat ze had moeten missen, kwam keihard binnen toen ze nog maar zeven of acht was. Haar zus stierf. "Toen dacht ik: nee, dit kan niet. Ik heb zoveel van haar leven gemist. En nu krijg ik haar nooit meer terug." Dat moment kantelde alles. Het maakte het gemis voelbaar en definitief. Bonny is helder: pleegzorg en jeugdhulp zijn onmisbaar. Zonder die tussenkomst was haar leven totaal anders gelopen. "Als ik bij mama was gebleven, was er geen veiligheid geweest. Misschien ook niet genoeg liefde." Maar veiligheid alléén volstaat niet. "Samen opgroeien met je broers en zussen... dat is óók veiligheid. Dat is óók een fundament."

"Ze doen pogingen, maar het lukt niet altijd"

Waarom groeien broers en zussen dan tóch zo dikwijls apart op? Volgens Bonny is het systeem ingewikkeld, maar ondanks de wet ook weinig inventief. "Ze proberen het wel, geloof ik. Maar het hangt af van scholen, voorzieningen, agenda's en plaatstekort in de zorg... Het is gewoon moeilijk." Toch denkt ze dat er meer mogelijk is. "Als samen plaatsen niet lukt, zorg er dan voor dat ze elkaar vaker zien. Laat ze in het weekend samen slapen. Geef ze het gevoel dat ze samen opgroeien. Soms worden er volgens mij te snel knopen doorgehakt. Er wordt niet stilgestaan bij wat dat doet met een kind. Je wordt niet gezien, niet gehoord. Je eigen bloed moeten missen, dat is het ergste wat er is." Volgens Bonny moet er meer oog zijn voor de impact op langere termijn. Niet enkel bij kinderen, maar ook bij volwassenen die er hun hele leven mee verder moeten.

Van gemis naar drijfveer

Vandaag is Bonny 22 en studeert ze maatschappelijk werk in Leuven. Haar verleden is geen rugzak die haar afremt, maar een motor die haar voortstuwt. "Ik wil het beter doen. Ik wil kinderen het gevoel van veiligheid geven dat telt." Haar droom is helder omlijnd: aan de slag in de pleegzorg, kinderen begeleiden vanuit haar eigen ervaring. "Dat ik kan zeggen: ik ben zelf óók een kind in de jeugdhulp geweest. En dat ze zich dan écht gehoord weten."

Bonny wil het systeem niet eigenhandig kantelen. Ze houdt haar ambitie bewust bescheiden en concreet. "Als ik maar één kind het gevoel kan geven dat het écht gehoord wordt, dan is dat voor mij al voldoende." Net die soberheid maakt haar missie zo sterk. "Eén kind helpen, is genoeg," herhaalt ze.

Deze getuigenis kwam tot stand in samenwerking met Cachet vzw en vanuit het sterke engagement van Aiden en Tina, broer en zus die ook gescheiden werden in hun kindertijd en zich vandaag inzetten voor positieve verandering.