Burundi: terug op de schoolbanken voor een betere toekomst

In Burundi gaan duizenden kinderen niet regelmatig naar school. Gewoon omdat hun ouders het geld niet hebben om hen te sturen. Enkele jaren geleden was dat ook zo voor Elie. Dankzij de opleidingen en de steun van SOS Kinderdorpen Burundi verdient zijn mama vandaag een fatsoenlijk inkomen. Zo kon hij opnieuw de weg naar school en naar een betere toekomst inslaan.

Zoals elke avond in de vakantie zoeken Elie* (18 jaar) en zijn broer Romain* (13 jaar) hun vrienden in Kibiri op voor een partijtje voetbal. Op deze heuvel in het centrum van Burundi is er geen leren of plastic bal, en ook geen mooi grasveld. Ze spelen met een zelfgemaakte bal uit stukken stof, op het plein naast de kerk langs de grote weg.

*De namen van de kinderen werden gewijzigd om hun privacy te beschermen.

Na de match luistert Elie met zijn oor tegen de telefoon van een vriend naar zijn favoriete programma op de nationale radio. Een feuilleton dat hem van aflevering tot aflevering in spanning houdt en dat in hem de ambitie wakker maakte om journalist te worden. Die droom motiveert hem om het hele jaar door goed te studeren.

Een moeilijke schoolloopbaan

De band van Elie met school is niet altijd dezelfde geweest. Als kleine jongens konden hij en zijn broers geen normale schoolloopbaan volgen en liepen ze achterstand op. “De kinderen gingen zonder schoenen naar school, en ze werden weggestuurd omdat ze geen materiaal en geen uniform hadden”, vertelt Sérafina, hun mama. Thuis moesten ze hun huiswerk maken bij het onrustige licht van het open vuur.

Nu ze aan die periode terugdenkt, is Sérafina des te dankbaarder dat haar jongste zonen weer naar school gaan. “Ik ben zo trots dat mijn kinderen naar school gaan. Het is hun toekomst.

"We leefden in de duisternis”

Voor Sérafina bestaan er geen woorden die sterk genoeg zijn om te beschrijven wat er in haar leven veranderde sinds ze deelneemt aan het familieversterkend programma van SOS Kinderdorpen Burundi.

Je zou kunnen denken dat deze vrouw houdt van sterke uitspraken en een lichte neiging tot overdrijven heeft. Maar dan oordeel je zonder haar verhaal te kennen. Haar man, die in 2015 overleed, leed jarenlang aan een psychische aandoening. Daardoor kon hij niet werken en belandde hij geregeld in het ziekenhuis. Die situatie woog zwaar op de financiën en het welzijn van het gezin.

Hoogstens één maaltijd per dag

“We hadden een piepklein huisje, vlak bij de weg. Er was maar één kamer, waar we dag en nacht leefden, naast het vuur. Ik werkte als landarbeidster en teelde ook wat voor onszelf, maar ik had geen mest en mijn oogsten waren slecht. De kinderen aten één keer per dag, 's middags. Als ik mijn man ging bezoeken in het ziekenhuis, kon ik niet werken en aten ze helemaal niets”, vertelt de mama.

In de buurt waren veel mensen op de hoogte van de moeilijkheden van Sérafina. Daardoor raakte ze in 2022 op een bijeenkomst van SOS Kinderdorpen, waar de gemeenschap hen aanduidde als een van de meest kwetsbare gezinnen. “Iedereen die aanwezig was, noemde zichzelf kwetsbaar”, legt ze uit. “Maar we hebben samen criteria vastgelegd, en ik hoorde duidelijk bij de mensen die in het programma konden stappen.”

Families versterken is kinderen een toekomst geven

Vandaag is bijna alles veranderd. Dankzij de opleidingen en de steun die ze kreeg, kon Sérafina haar nieuwe huis in 2025 afwerken. De jongens delen er een kamer, naast die van haar. In de woonkamer kunnen ze bij het licht van een zaklamp hun huiswerk maken, zonder last van de rook van het vuur. 

Net als Elie en zijn broer vonden bijna 3000 kinderen sinds 2022 de weg terug naar school, dankzij de steun van SOS Kinderdorpen Burundi in de regio's Gitega, Muyinga en Cibitoke. Onze opleidingen helpen hun ouders om hun inkomen te verhogen en het dagelijkse leven van het gezin te veranderen. Met een gevulde buik en beschut tegen kou, regen en hitte kunnen de kinderen weer rustig studeren en dromen van een betere toekomst.