Een keuze die de tijd kreeg om te groeien

Sommige beslissingen rijpen langzaam. Niet in maanden, maar in jaren. Voor Ludwine Denaux (75) begon het nadenken over haar nalatenschap al eind jaren negentig. Toen woonde ze met haar man enkele jaren in El Salvador. Wat ze daar zag was armoede, maar vooral de impact daarvan op kinderen en jongeren. Het liet haar niet meer los. Vandaag woont ze in Brugge. In haar testament heeft ze beslist een deel van haar erfenis na te laten aan SOS Kinderdorpen. Geen impulsieve keuze, benadrukt ze. “Tussen het eerste idee en de uiteindelijke handtekening bij de notaris zaten bijna twintig jaar. Over zoiets ga je niet over één nacht ijs.”

Een leven lang werken met trauma

Ludwine werkte haar hele carrière in de psychiatrie. Het grootste deel van haar loopbaan in Nederland, waar ze onder meer jongeren met eetstoornissen begeleidde. Later werkte ze bij een gespecialiseerd centrum voor mensen met oorlogstrauma’s, onder wie vluchtelingen en asielzoekers. Daar zag ze hoe ingrijpend traumatische ervaringen kunnen zijn. En hoeveel tijd en ondersteuning nodig is om die te verwerken.

“Bij jongeren merk je vaak een enorme wil om vooruit te gaan,” vertelt ze. “Ze willen de taal leren, een toekomst opbouwen, hun plek vinden. Dat is indrukwekkend.” Maar herstel gebeurt zelden alleen. In haar werk leerde ze hoe belangrijk de omgeving rond een kind is. “Bij jongeren met eetstoornissen begeleid je bijvoorbeeld niet alleen het kind of de jongere zelf, maar ook het gezin. Want de stabiliteit rond een kind maakt een enorm verschil.” Die ervaring verklaart waarom de werking van SOS Kinderdorpen haar aanspreekt.

Het gezin als eerste plek

Wat Ludwine bijzonder waardeert aan de aanpak van SOS Kinderdorpen, is dat de organisatie er alles aan doet om kinderen, waar mogelijk, in hun eigen gezin te laten opgroeien. “Het laatste wat je wil, is een kind uit zijn omgeving halen,” zegt ze. “Als een gezin ondersteund kan worden zodat een kind thuis kan blijven, dan is dat vaak de beste oplossing.” Tegelijk vindt ze het belangrijk dat er ook aandacht is voor de mentale kant van wat kinderen hebben meegemaakt. “Ik heb mijn hele leven gezien hoe diep trauma kan doorwegen. Daarom vind ik het belangrijk dat er niet alleen praktische hulp is, maar ook aandacht voor wat er in het hoofd en hart van een kind gebeurt.”

Het begin in El Salvador

De eerste gesprekken over hun testament voerden Ludwine en haar man tijdens hun verblijf in El Salvador. Daar werden ze geconfronteerd met extreme armoede en de gevolgen daarvan voor jongeren.

“Dat heeft ons echt aan het denken gezet,” zegt ze. Het koppel heeft zelf geen kinderen, maar ze komen ze allebei uit grote families: Ludwine uit een gezin van veertien kinderen, haar man uit een gezin van zes. “Als je een erfenis onder zoveel mensen verdeelt, blijft er uiteindelijk niet zo veel over,” zegt ze nuchter. “En bovendien: iedereen heeft zijn eigen leven opgebouwd.” Het idee groeide om hun nalatenschap in te zetten voor kinderen en jongeren. Toen ze later naar België verhuisden, kwam Ludwine via Testament.be in contact met verschillende organisaties. Uiteindelijk viel de keuze op SOS Kinderdorpen. “Zo simpel is het eigenlijk gegaan,” zegt ze.

Een beslissing die mag rijpen

Toch nam de uiteindelijke beslissing jaren in beslag. En dat vindt Ludwine niet meer dan normaal. “Toen we er voor het eerst over begonnen te praten, was dat rond 1998. De definitieve beslissing bij de notaris kwam pas veel later,” vertelt ze. “Maar zo’n keuze moet tijd krijgen. Het is belangrijk dat je er helemaal achter staat.” Ook de begeleiding bij het opstellen van haar testament vond ze waardevol. “Het juridische deel is complex. Daar heb ik eerlijk gezegd nul verstand van. Het is een geruststelling dat er mensen zijn die met je meedenken en dat stuk mee opnemen.”

Engagement op haar manier

Hoewel Ludwine haar hele carrière in de zorg werkte, zoekt ze haar vrijwilligerswerk vandaag bewust elders. “Ik heb mijn deel in de zorg wel gedaan,” zegt ze. “Je moet ook voor jezelf zorgen. In een vliegtuig zeggen ze ook: eerst het zuurstofmasker voor jezelf, dan pas voor het kind naast je.” Vandaag zet ze zich vrijwillig in bij culturele organisaties in Brugge, waar ze helpt bij concerten en jazzvoorstellingen. “Het is sociaal, je blijft onder de mensen, en af en toe pik je zelf ook een voorstelling mee,” glimlacht ze.

Een logische stap

Wanneer haar gevraagd wordt naar haar nalatenschap, blijft Ludwine opvallend bescheiden. “Ik vind het eigenlijk geen groot verhaal,” zegt ze. “Het zijn gewoon logische stappen geweest.” Maar achter die bescheidenheid schuilt een leven lang ervaring met hoe belangrijk steun, stabiliteit en begrip zijn voor kinderen die het moeilijk hebben. De overtuiging die haar beslissing samenvat? “Kinderen zijn de toekomst. Als een hele generatie verloren gaat, dan verlies je als samenleving iets wat je nooit meer helemaal kunt herstellen.”