Tiffany’s kinderen van drie en tien werden gescheiden: “Dat breekt mijn moederhart.”

Bijna een jaar geleden werden Tiffany's twee kinderen uit huis geplaatst én van elkaar gescheiden. Een verhaal over moederschap, over broers en zussen, en over een patroon dat al twee generaties duurt.

Het is bijna een jaar geleden dat de jeugdrechtbank besliste dat Tiffany's appartement niet langer veilig was voor haar kinderen. De aanleiding was een reeks agressieve incidenten van haar ex-partner. "Hij heeft mijn oudste dochter ooit zo hard geslagen dat ze letterlijk van de woonkamer tot in de keuken vloog", vertelt Tiffany. Ze stapte naar de politie en het ziekenhuis. Wat volgde was niet de bescherming die ze hoopte, maar een uithuisplaatsing van haar zoon van drie en haar dochter van tien, en haar eigen vertrek uit de woning die op haar naam stond.

"Ik heb twee jaar lang aan mijn begeleiders gevraagd: help mij uit deze situatie. Maar naar mij wilden ze niet luisteren. En de kinderen werden simpelweg van me afgepakt."

Eerst nog samen. Daarna apart.

De eerste twee maanden na de plaatsing mochten broer en zus nog samen verblijven. Daarna werden ze gescheiden. Officieel mag dat eigenlijk niet meer. "Sinds enkele jaren moet de jeugdzorg er over waken dat broers en zussen niet meer van elkaar worden gescheiden", weet Tiffany. Vooral om de band tussen hen te behouden, en om elkaar als steun te kunnen vinden op moeilijke momenten. "Maar met mijn kinderen lukte dat niet, omdat er te weinig plaats zou zijn in de voorzieningen. In de praktijk is dat splitsen schering en inslag."

Vandaag verblijft haar zoon in een Centrum voor Kinderzorg en Gezinsondersteuning. Haar dochter zit doordeweeks op schoolinternaat en de weekends bij een pleeggezin. In principe zien broer en zus elkaar één keer per maand. In de praktijk is dat vaak één keer om de twee maanden.

Wat de scheiding doet met haar kinderen

De gevolgen zijn voelbaar. Haar zoon van drie had een grote taalachterstand toen hij geplaatst werd. Dankzij logopedie begint hij stilaan te spreken. Maar zijn moeilijk gedrag verergerde toen zijn grote zus uit beeld verdween. "Vroeger, als ze nog samen waren, kon mijn dochter zeggen: kijk broertje, dat mag je niet doen, dat mag je wel doen. Dat was de rol van de grote zus. Toen haar zorg en nabijheid wegvielen, ging het de verkeerde kant op."

Bij zijn zus zit de pijn anders. "Het is vooral het gemis dat zwaar doorweegt. Het zorgzame in haar gaat verloren. Op school ging het daardoor een tijd heel slecht."

In zijn leefgroep heeft het zoontje van drie inmiddels een meisje ontmoet ongeveer de leeftijd van zijn zus. "Hij praat de hele tijd over haar. Ze is een surrogaat-zus voor hem."

Tiffany doet er alles aan om broer en zus toch samen te brengen. "Met heel veel moeite, met heel veel smeken, met heel veel creativiteit lukt het soms wel." Een paar keer kreeg ze haar dochter mee naar het CKG van haar zoon. "En dat is zo mooi. De warmte spat eraf. De knuffels komen vanzelf." Maar elk afscheid blijft een breuk. "Elke keer vloeien er tranen."

L'histoire se répète

Wat het verhaal extra zwaar maakt: Tiffany kent de jeugdzorg van binnenuit. Ze kende een zware jeugd met misbruik en verbleef er zelf bijna tien jaar. "Er zijn heel veel zaken met mij gebeurd die niet oké waren." Haar grote geluk in die periode, zegt ze, was dat haar grootouders aan vaderskant haar pleegouders waren. Ondanks alles kon ze daardoor toch nog een band met haar vader behouden. Die buffer hebben haar eigen kinderen vandaag niet.

"L'histoire se répète. De geschiedenis herhaalt zich gewoon. En ik wil niet dit soort moeder zijn."

Dat is precies hoe intergenerationeel trauma werkt: zonder dat iemand het wenst, kantelt een patroon van onveiligheid door naar de volgende generatie. Niet omdat ouders falen, maar omdat de buffer wegvalt. En hoe de zorg eromheen tekortschiet.

De weg terug

Tiffany staat niet alleen. Bianca, de begeleidster van haar zoontje, en haar vriend Jeroen zijn op dit moment haar twee belangrijkste pijlers. "Dankzij hem heb ik elke dag de kracht om door te gaan." Samen verblijven ze tijdelijk bij vrienden, op zoek naar een eigen woning. Haar begeleider heeft bevestigd: zodra er een eigen plek is, komt een terugkeer van de kinderen in beeld.

Wat ze haar kinderen wil bieden? "Alles. Zorg, veiligheid, een mooi leven. En rust. Gewoon rust." Over tien jaar, droomt ze, ziet ze haar dochter thuiskomen als een afgestudeerde twintiger. Haar zoon op zijn dertiende, fier vertellend dat het goed gaat op school. "Dat zou zo mooi zijn."

Een oproep

Ze sluit haar verhaal af met een boodschap aan het beleid. "Stop alsjeblieft met het knippen in het budget van de jeugdzorg. Als jullie blijven knippen, blijft er gewoon te weinig plaats in de voorzieningen. Het is ongelooflijk dat broers en zussen van elkaar gescheiden moeten worden, gewoon door een gebrek aan middelen. Investeren in kinderen is investeren in de toekomst."

Deze getuigenis kwam tot stand in samenwerking met Cachet vzw en vanuit het sterke engagement van Aiden en Tina, broer en zus die ook gescheiden werden in hun kindertijd en zich vandaag inzetten voor positieve verandering.