Zorgen voor anderen: de droom van Fanny Chimène in Burundi
Steun kinderen zoals Fanny Chimène
Met je steun kunnen we gezinnen in Burundi bijstaan en ervoor zorgen dat hun kinderen zich kunnen ontplooien en hun dromen kunnen verwezenlijken.Fanny Chimène is 15 jaar en heeft een droom. Ze wil dokter worden. Een beroep waarin je zorgt voor anderen. En dat ook genoeg opbrengt om de arme kinderen van haar heuvel in Burundi naar school te laten gaan. Voor haar is dat een manier om iets terug te doen voor de mensen die haar de hand reikten toen ze het nodig had.
Het is nog vroeg wanneer we het huis met de blauwe luiken binnengaan, op de heuvel Bihanga in het centrum van Burundi. Op de muren van de woonkamer verwelkomen mooie tekeningen ons, getrokken met kleurige stiften en aangevuld met enkele woorden in het Kirundi, de lokale taal. We herkennen er een huis in baksteen, een paar kippen, gewassen en vooral drie silhouetten: die van Fanny Chimène, haar mama en haar zus.
Bij het licht van een bureaulamp ontdekken we het verleden, het heden en de toekomst van hun gezin. Aan hun commentaar, nu eens levendig, dan weer ontroerd, voelen we het gewicht van de beproevingen die ze doorstaan hebben nog voor we het helemaal begrijpen.
Een kindertijd getekend door de scheiding
Al herinnert ze het zich niet precies, Fanny Chimène is niet altijd opgegroeid in het huis met de blauwe luiken. Als klein meisje woonde ze op een andere heuvel. Ze was pas twee en een half toen haar vader haar mama wegjoeg. Zonder middelen had Chantal geen andere keuze dan terug te keren naar haar ouders in Bihanga, om haar twee dochtertjes te kunnen voeden.
Maar het onthaal op haar geboorteheuvel was niet wat ze had gehoopt. Haar moeder sloeg haar, in de hoop dat ze weer zou vertrekken. In Burundi wordt heel negatief gekeken naar wie scheidt en terugkeert naar haar ouders. Als dochter erf je niets, en eenmaal getrouwd behoren alle inkomsten toe aan de man. Wie scheidt, verliest dus alles.
Stap voor stap weer recht
Met de steun van de notabelen van de heuvel kreeg Chantal uiteindelijk toch een stuk grond van haar ouders. Met veel moeite bouwde ze er een klein huis voor haar dochters. “Ook al hadden we een dak boven ons hoofd, het leven bleef moeilijk”, herinnert ze zich. “We hadden het hard te verduren met de regen die door het strodak binnenkwam.”
Fanny Chimène houdt slechte herinneringen over aan die periode van ontbering en ziekte. Jarenlang had haar mama niet genoeg geld om schoolmateriaal en een uniform voor hen te kopen. De twee meisjes werden vaak ziek door het vocht en het gebrek aan hygiëne.
Het begin van een nieuw leven
“Mijn dochters hebben getwijfeld om weg te gaan, maar ze zijn gebleven omdat ze wisten hoe hard ik voor hen had gezwoegd”, vertrouwt Chantal ons toe. Op een dag nodigde het hoofd van de heuvel haar uit voor een vergadering. Zo kwam ze terecht in het familieversterkende programma van SOS Kinderdorpen in Burundi. Na enkele opleidingen over ondernemen, sparen en krediet kreeg de moeder een klein startkapitaal om geiten te kweken en een stuk landbouwgrond te kopen.
“Mijn dochters hebben getwijfeld om weg te gaan, maar ze zijn gebleven omdat ze wisten hoe hard ik voor hen had gezwoegd.”
Chantal, mama van Fanny Chimène
Vier jaar later heeft Chantal zich niet gespaard en is haar situatie er flink op vooruitgegaan. Naast geiten heeft ze nu ook varkens en konijnen. Vooral heeft ze haar huis van een golfplaten dak kunnen voorzien en een ecologisch toilet kunnen installeren, waar ze bijzonder trots op is.
Sinds twee jaar maakt ze zelfs deel uit van een gemeenschapsorganisatie die geiten kweekt om de meest kwetsbaren te helpen. Met de opbrengst kopen ze schoolmateriaal en ziekteverzekeringskaarten voor de weeskinderen van de heuvel. Ze hebben al twee huizen gebouwd voor kwetsbare gezinnen.
Een engel die Evelyne heet
Al die vooruitgang koppelen Chantal en haar dochters aan Evelyne, de maatschappelijk werkster van SOS Kinderdorpen Burundi die hen van bij het begin begeleidt. “Ik beschouw haar als mijn beschermengel, zij heeft mij gered”, zegt de mama.
Haar dochter treedt haar bij. “Zij gaf me de raad die ik van mijn papa had moeten krijgen. Als ik problemen had, ging ik naar Evelyne. Zij heeft me zelfvertrouwen gegeven”, legt Fanny Chimène uit. “Die raad geef ik nu ook aan mijn vriendinnen die te vroeg zwanger zijn geworden. Dankzij Evelyne is mij dat niet overkomen”, gaat het meisje dankbaar verder.
“Als ik problemen had, ging ik naar Evelyne. Zij heeft me zelfvertrouwen gegeven.”
Fanny Chimène, over Evelyne, maatschappelijk werkster
Een sterke en vastberaden tiener
Fanny Chimène heeft ook veel geleerd in de Kinderrechtenclub, waar ze elke week naartoe gaat. “We behandelen er heel veel onderwerpen, bijvoorbeeld hoe belangrijk het is om de school niet op te geven. We zijn ook gesensibiliseerd over misbruik en mishandeling, zodat we kinderen kunnen helpen die daar slachtoffer van zijn in hun gezin of in de gemeenschap. We weten hoe we dat kunnen melden bij het comité voor kinderbescherming”, legt ze uit.
“We zijn gesensibiliseerd over misbruik en mishandeling. We weten hoe we dat kunnen melden bij het comité voor kinderbescherming.”
Fanny Chimène, over de Kinderrechtenclub
Op een paar jaar tijd is Fanny Chimène een sterk en zelfzeker meisje geworden. Op de tafel in de woonkamer ligt haar laatste rapport, goed zichtbaar. Met een gemiddelde van meer dan 60 procent mag ze trots zijn op haar vooruitgang. Maar om haar droom waar te maken en dokter te worden, weet ze dat het beter moet. “Ik heb minstens 75 procent nodig”, zegt ze nuchter.
Ze heeft nog twee jaar om er te geraken. De uitdaging is groot. Maar met haar moed en haar vastberadenheid heeft Fanny Chimène alles in huis om ze aan te gaan.